
Chistu è un modu pidiri
ca c'è picca d'arridiri.
L'anni passanu e nun tinn'adduni
pi fari la fini d'un cannaruzzuni.
Tu acchiani e acchiani e mai finisci,
acchiani e acchiani mura lisci.
C'è cu tira e c'è cu t'ammutta
e tu ci va sempi pi sutta.
E quannu èratu nicu sempi a pinsari,
ma quali munnu vuliatu ammintari?
Affacciava lu suli a prima matina
e na vasata arrivava di la vitrina.
Trasiva adascju di la vanedda
e la to facci, d'allura, era troppu bedda.
Mi facia muriri stu lusciu 'ncantatu,
ma di l'amici, ora, mi sientu abbrazzatu.
La sarsa, l'aballu, chi veni a diri,
si Diu m'aiuta m'avissi 'mparari.
'Nni lu ma cori, ora, un pocu di lusciu trasi
e dda intra adascju adascju s'arriposa.
E ora, arriè, mi fannu acchianari
e io comu na ciaula vulissi vulari.
E mentri acchianu lu suli lentu cala,
e tutt'attornu lu munnu s'avara.
Ma prima ca lu juornu finisci, m'arriminari
'nni la vanedda ranni io avissi arrivari.
By Alfonso di Canicatti.
Un grazie di cuore dalla Isla de Caribe.
|